"Είπε πως δεν αγαπάει τους αδαείς, και είπε πως αδαής είναι αυτός που δε γνωρίζει το μυστικό της δύναμής του. Είπε επίσης πως θα είμαι ο τελευταίος που θα του ζητηθεί να σκοτώσει για τη διαχείριση της επιχείρησης. Η περιουσία της επιχείρησης δεν αξίζει τίποτα, πατέρα, μόνο η σεμνή ζωή, απαλλαγμένη από κάθε ματαιότητα και ματαιοδοξία, είναι πραγατική. Και ανάμεσα σε μας και στην ευτυχία μας υπάρχουν οι δαίμονες που έχουν συσσωρευτεί στις ψυχές μας. Δεν ήταν λοιπόν μάταιος ο κόπος μου να διδαχτώ τη θεραπεία των δαιμονισμένων, ίσως να ήταν το θέλημα του Θεού που μ' έσπρωξε σ' αυτόν το δρόμο..."

ΝΑΓΚΙΜΠ ΜΑΧΦΟΥΖ
Τα παιδιά του Γκεμπελάουι 
(Βραβείο Νόμπελ)

"Αυτό που ώθησε τον Θερβάν-τες να γράψει τον Δον Κιχώτη ήταν, αφενός, η βαθιά και πλατιά γνωριμία του με τη ζωή, κι αφετέρου, η πίστη του πως η λογοτεχνία δεν είναι κάτι για να περνάει η ώρα, παρά κάτι που πρέπει να διδάσκει και να τονώνει τους ανθρώπους, ώστε και αυτοί να τα βγάζουν πέρα με τις δυσκολίες της ζωής, ακολουθώντας σωστούς και ηθικούς τρόπους, και τους συνανθρώπους τους να βοηθάν για τον ίδιο σκοπό."

Ηλίας Ματθαίου - Εισαγωγή 
Δον Κιχώτης (Μιγκέλ Ντε Θερβάντες) 
Εκδόσεις Εξάντας 1994

Μάτση Χατζηλαζάρου

Ποιήματα 1944-1985

Απόψε πονάω σ’ όλες μου τις απογνώσεις

κάνει πολύ κρύο κάτω απ΄ τη σκιά

της ζωής μου που γέρασε

βαθιές γουλιές οι μελαγχολίες

είναι πληρωμένοι δολοφόνοι

ας οργανωθεί πια η σφαγή

απ’ ό,τι αγαπάω ακόμα

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου (Θεσσαλονίκη 1931 – Αθήνα 6 Αυγούστου 1996)

Αγαπητέ μου Νίκο - Αλέξη,

Η δική σου Θεσσαλονίκη είναι μια ουτοπική συντεταγμένη, ένας άτυχος κόσμος που γεννήθηκε σε καθόλου ευχάριστη στιγμή. Είναι αδύνατον να την αποφύγεις• σε πλήγωσε ακατάσχετα με χυδαία λόγια γραμμένα σε τοίχους ή με τους ψευδείς πατριώτες που δεν σ' ανέχονταν, σε αποδεκάτισε με την έξαρση της ομορφιάς γύρω σου. Να μην σε νοιάζει όμως, γιατί εσύ είσαι ξωτικό και πολλαπλασιάζεσαι και περπατάς στον δρόμο με την ανεξήγητη αφορμή της έμπνευσης, γιατί στους διψασμένους του κατακαλόκαιρου γίνεσαι μια στάμνα δροσερή και γράφεις αδέσποτα ποιήματα και μισολιώνεις από τον πυρετό πάνω σε κατάξανθα σώματα. [...]

Βασίλης Ρούβαλης
Επιστολές σε Ποιητή 2013

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Η ποίηση δε μας αλλάζει
 
Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή
το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής
η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει
 
Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε
δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη

Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση 
κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη
 
Από τη συλλογή Νοσοκομείο εκστρατείας (1972) 

Επίκαιρο...

Πόλεμος και Ειρήνη (Πρώτη έκδοση 1869)

ΛΕΟΝ ΤΟΛΣΤΟΪ

…Ο Πφουλ ήταν από κείνους τους αθεράπευτα, αμετάλλακτα και βασανιστικά οιηματίες, όπως είναι μόνον οι Γερμανοί, γιατί μόνον οι Γερμανοί βασίζουν την αυτοπεποίθησή τους σε μια αφηρημένη έννοια, στην επιστήμη, δηλαδή στη γνώση, δήθεν, της απόλυτης αλήθειας. Η έπαρση του Γάλλου πηγάζει απ’ την πίστη του ότι, τόσο διανοητικά όσο και σωματικά, είναι ακαταμάχητα γοητευτικός τόσο στους άντρες, όσο και στις γυναίκες. Η έπαρση του Άγγλου προέρχεται απ το γεγονός ότι είναι πολίτης του καλύτερα οργανωμένου κράτους τον κόσμο, επειδή, ως Άγγλος, ξέρει πάντα τι πρέπει να κάνει κι επειδή έχει συνείδηση πως ό,τι κι αν κάνει ως Άγγλος είναι καλώς καμωμένο. Ο Ιταλός έχει έπαρση επειδή είναι ευερέθιστος, επειδή εύκολα συγκινείται κι εξίσου εύκολα ξεχνάει και τον εαυτό του και τους άλλους. Ο Ρώσος έχει την έπαρση της άγνοιάς του: τίποτα δεν ξέρει και τίποτα δε θέλει να μάθει, επειδή δεν πιστεύει ότι είναι δυνατόν να μάθει κάτι απόλυτα. Η έπαρση του Γερμανού είναι η χειρότερη απ’ όλες, η πιο πεισματική κι η πιο αποκρουστική, γιατί ο Γερμανός φαντάζεται ότι γνωρίζει την αλήθεια, δηλαδή την αλήθεια που επινόησε μόνος του, μα που γι’ αυτόν είναι η απόλυτη αλήθεια…

Από την Αμοργό…

Μες στη θωριά του αναζητώ τη σιγουριά
Και με τα λόγια τους φόβους να καταπραΰνει

Το ψηλό κυπαρίσσι
ξεφύτρωσε εκεί που δεν το έσπειραν, παράταιρα
ανάμεσα στα πεύκα που κάποτε ήταν πυκνά
όταν γίνονταν ίσκιος στη θάλασσα ‒
η μυρωδιά τους ζευγάρωνε με την αλμύρα
κι ανάσταινε τα στήθη

Ένα χέρι ανέκοψε την ομορφιά
Ζήλεψε την υπεροχή κι έσπειρε τον όλεθρο

Το κυπαρίσσι παραμένει ανάμεσα στα λιγοστά πεύκα
μαραζωμένα να κλαίνε τον πόνο των συντρόφων
να θυμούνται τις ένδοξες ημέρες
να τις σιγοτραγουδούν με μοιρολόι

Ούτ’ έρχονται πίσω οι στιγμές
ούτε τα λόγια έφυγαν ήδη μακριά

Τα ιδανικά που ξεθώριασαν
Ο χαμένος ήλιος γύρω από τα σύννεφα
Η ανάμνηση που απομένει, κι αυτή
σκεπασμένη από μια κατάσταση εντελώς ομιχλώδη.

Σ.Ρ. (30/06/2015)